Coach Jason Curtis: The Deadly Dozen Race Director

Hallo, mijn naam is Jason Curtis en ik ben de oprichter en race director van de Deadly Dozen.

Op jonge leeftijd begon ik met trainen en het beoefenen van vechtsporten. Ik zou nooit wereldkampioen worden, maar deze achtergrond bracht mij bij zware fysieke training, en ik was altijd gefascineerd door hoe fysieke fitheid wordt ontwikkeld.

Na school trad ik toe tot het Britse leger met als doel Physical Training Instructor (PTI) te worden bij de infanterie. Helaas kunt u niet als PTI in dienst treden, maar de rekruteringssergeant verzekerde mij dat als mijn fitheid opviel, ik binnen een jaar of twee PTI zou zijn, en gelukkig was dat het geval. Ik diende zes jaar als PTI, waarvan de laatste twee in Catterick, waar ik infanterierekruten trainde. Het was in deze laatste twee jaar dat mijn eigen training, naar mijn gevoel, echt veranderde.

Als jonge jongen was ik klein voor mijn leeftijd (ik kwam vroeger uit op 57kg), en toen ik uiteindelijk boven de 1,80m uitgroeide, was ik zo dun als menselijk mogelijk. In wezen was dit een goede zaak voor mijn boksen/Thaiboksen en sporten zoals veldlopen, wat ik ONTZETTEND veel deed. Gedurende mijn legercarrière begon ik echter mijn expertise als kracht- en conditietrainer te ontwikkelen en begon ik meer te neigen naar krachttraining, wat betekende dat ik sterker wilde zijn en, natuurlijk, ook sterker wilde ogen - wie wil er nou een magere krachttrainer?

Deze drang om spiermassa op te bouwen resulteerde erin dat ik me ging toeleggen op powerlifting en gewichtheffen, en omdat marcheren en hardlopen in feite mijn werk waren, werd zwaar tillen mijn primaire trainingsfocus - toen ik in dienst trad, woog ik 64kg, en toen ik het leger verliet, woog ik 90kg.

Na het leger te hebben verlaten, richtte ik een kracht- en conditiesportschool op, evenals een onderwijsacademie die nieuwe personal trainers en kracht- en conditietrainers opleidt. In de sportschool bestond het grootste deel van wat ik aan atleten leerde en aan studenten onderwees uit krachttraining, en hoewel de sportschool altijd conditielessen heeft aangeboden, bleef mijn persoonlijke focus onder de barbell liggen, en rond het jaar 2022 bereikte mijn gewicht een piek van 108kg - na het leger deed ik niet veel aan mijn eigen conditie (hardlopen of andere vormen).

Bij 108kg voelde ik me sterk, maar ik voelde me ook een beetje ongezond. Op dat moment had ik ook mijn werk boven training beginnen te stellen. Tussen sets door beantwoordde ik e-mails of redigeerde ik een alinea van een boek dat ik aan het schrijven was, en hoewel ik altijd van de barbell zal houden, besefte ik dat ik geen echte kick meer haalde uit de training. Er ontbrak iets.

Zijnotitie: Ik heb jonge kinderen, dus toen ik voor het eerst in mijn leven besefte dat ik duidelijk minder gezond was dan ik kon zijn (altijd bulken voor spiermassa), was dat een echte wake-up call: als jonge jongen koos ik voor prestatie boven gezondheid, als vader kies ik boven alles voor gezondheid - ik wil mezelf de beste kans geven om zo lang mogelijk voor mijn kinderen er te kunnen zijn.

Het was rond 2022 dat meer sportschoolleden in fitness races zoals Hyrox terechtkwamen, en een van mijn leden vroeg of ik met hem aan een Doubles-evenement wilde meedoen. Met tegenzin zei ik ja, omdat het mij een duwtje zou geven om meer zware conditietraining te doen. En wat kan ik zeggen? Na een paar weken trainen besefte ik wat ik de afgelopen jaren had gemist. Ik miste het gevoel om mijn hartslag door het dak te jagen en het gevoel te hebben dat ik zou sterven. Ik miste het om mijn lichaam zo hard te pushen dat de endorfines daarna zo snel stroomden dat ik me boven op de wereld voelde, ongeacht hoe mijn dag tot dan toe was verlopen: ik zeg vaak, oordeel niet over hoe u zich voelt totdat u uw hartslag hebt opgejaagd - als u een slechte dag heeft gehad, jaag uw hartslag boven de 80% van uw maximale hartslag en kijk of u nog steeds zoveel geeft om waar u zich zorgen over maakte.

Naast het beseffen wat ik miste, besefte ik ook van welke stijl van fitness ik echt hield. Het is wat ik "conventioneel" fitness racing (CFT) noem. Nu kan ik CrossFit niets kwalijk nemen, het zijn enkele van de meest indrukwekkende atleten ter wereld, en mensen houden van de sport. Ik was echter nooit gecharmeerd van het combineren van olympisch gewichtheffen en gymnastiekachtige bewegingen (handstandlopen, enz.) met mijn conditiestijl werk, het is gewoon niets voor mij (puur een kwestie van voorkeur). Ik noem CrossFit "specialistische" fitness racing, een term die ik ook gebruik voor sporten zoals Obstacle Course Racing. Voor mij stellen deze races hoge technische eisen, terwijl conventionele fitness racing veel meer nadruk legt op kernprestatie-eigenschappen zoals kracht, snelheid en uithoudingsvermogen.

Natuurlijk zal een goede loop- of roeitechniek u enorm ten goede komen, maar in essentie, als het gaat om een race met hardlopen, roeien, gewichten dragen, burpees, enz., draait het meer om fitheid dan om vaardigheid.

Let op: als ik het woord "conventioneel" gebruik, bedoel ik niet dat deze stijl op enigerlei wijze superieur is aan andere, het leek me gewoon het beste woord om fitness races te beschrijven waarvan de enige toegangsdrempel is "bent u fit genoeg". U zou de fitste man of vrouw ter wereld kunnen zijn, maar als u nog nooit ring muscle-ups heeft geoefend, dan zal een race met veel ring muscle-ups u waarschijnlijk de das omdoen.

Na een goed jaar van fitness race training en het genieten van de verschillende races die ik probeerde, wilde ik een eigen race maken, en ik wilde dat het de meest complete race ter wereld zou zijn die ik kon bedenken, en tegelijkertijd uiterst toegankelijk. Hoewel ik van roeien en het duwen van zware sleeën, enz. houd, wilde ik een race ontwerpen waarvoor in elke sportschool ter wereld, bij elke buitenbootcamp of thuissportschool, zelfs een garage of woonkamer met slechts één set gewichten, écht getraind kon worden.

Ik wilde dat de race zou functioneren als een compleet trainingssysteem en niet slechts een race zou zijn, een methodologie die verder gaat dan alleen een trainingsprogramma en overgaat in een trainingsethos.

Ik heb het gevoel dat ik dat heb bereikt, en ik hoop dat u dat ook vindt. Ik hoop dat deze handleiding dient als een brug voor meer mensen om aan deze trainingsstijl (en denkwijze) te beginnen en zichzelf te verbeteren op manieren die zij nooit voor mogelijk hadden gehouden.

Coach Jason Curtis
Oprichter & Wedstrijddirecteur