ประโยชน์และข้อพิจารณาของการยกน้ำหนักโอลิมปิก

การยกน้ำหนักโอลิมปิก หรือเรียกสั้น ๆ ว่าการยกน้ำหนัก ประกอบด้วยการยกสองท่า คือ ท่าสแนตช์ ซึ่งเป็นการยกแบบ 1 ระยะ และท่าคลีนแอนด์เจิร์ก ซึ่งเป็นการยกแบบ 2 ระยะ

การยกน้ำหนักโอลิมปิกต้องการความแข็งแรงอย่างมาก ความเร็ว (ความแข็งแรง-ความเร็ว) ความคล่องตัว ความสมดุล และการประสานงาน ดังนั้น จึงเห็นได้ง่ายว่าท่ายกเหล่านี้มีประโยชน์ต่อประสิทธิภาพการเล่นกีฬา

อย่างไรก็ตาม ท่ายกเหล่านี้ยังมีความเป็นเทคนิคสูงมาก และต้องใช้การฝึกฝนพอสมควรเพื่อให้พื้นฐานถูกต้อง ไม่ต้องพูดถึงการเชี่ยวชาญ ดังนั้น เส้นทางการเรียนรู้จึงมักถูกมองว่าชันหรือยาวเกินไปที่จะนำมาใส่ในโปรแกรม

หมายเหตุ: นักกีฬาระดับสูงสุดของโลกบางคนยังค่อนข้างเป็นมือใหม่ในโรงยิม/ใต้บาร์เบล

โดยส่วนตัวแล้ว ผมชอบการยกน้ำหนักโอลิมปิกมาก อย่างไรก็ตาม ผมมักไม่ค่อยจัดโปรแกรมท่ายกแบบเต็มรูปแบบให้กับนักกีฬาที่ผมทำงานด้วย ยกเว้นนักยกน้ำหนักหรือนักครอสฟิตที่ผมทำงานด้วยแน่นอน แม้จะเป็นเช่นนั้น ผมก็จัดโปรแกรมการแตกท่า/รูปแบบต่าง ๆ ของท่ายกเหล่านี้มาก

ใครที่เคยทำงานกับผมจะรู้ว่าผมสนับสนุนท่าโอเวอร์เฮดสควอทอย่างมาก และผมต้องการให้นักกีฬาทุกคนของผมทำท่านี้ได้ แม้จะเป็นเพียงบาร์เบลที่ไม่มีน้ำหนักก็ตาม

นี่คือตัวอย่างอื่น ๆ ของการออกกำลังกายและการปรับใช้ที่ผมนำมาจากท่ายกโอลิมปิก - ทั้งสำหรับความแข็งแรงและไฮเปอร์โทรฟี (การสร้างกล้ามเนื้อ):

• ผมจัดโปรแกรมท่าอัพไรท์โรว์จากการจับแบบคลีนหรือสแนตช์เสมอ - รู้สึกดีกว่าและมีความเฉพาะเจาะจงมากกว่าต่อท่ายกอื่น ๆ

• ผมใช้ท่าคลีนพูลและสแนตช์พูล แต่มักจะสอนในลักษณะตรงไปตรงมา โดยให้เดดลิฟต์ดำเนินต่อไป (อย่างรวดเร็ว) ไปจนถึงปลายเท้าและการยกไหล่ - เพิ่มพลังพิเศษ “อึด!” ที่จุดสูงสุด!

• ท่าเพรสซิ่งสแนตช์เป็นวิธีที่ดีในการวอร์มอัพและเคลื่อนไหวทั่วร่างกาย - ผมใช้บ่อยมาก!

• ผมใช้ท่าพุชและพาวเวอร์เจิร์กมากเพื่อทำให้การทำงานเหนือศีรษะระเบิดพลังมากขึ้น

• แฮงพาวเวอร์คลีน เมื่อทำอย่างถูกต้อง เป็นการออกกำลังกายที่ระเบิดพลังอย่างเหลือเชื่อ ผมมักทำจากตำแหน่งโลว์แฮง (ต่ำกว่าลูกสะบ้าเล็กน้อย)

สรุปได้ว่า สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่าการยกน้ำหนักโอลิมปิกเป็นกีฬาชนิดหนึ่ง ดังนั้น หากนักกีฬาไม่ได้เป็นนักยกน้ำหนักโอลิมปิกหรือนักครอสฟิต ท่ายกโอลิมปิกควรถูกมองว่าเป็นเครื่องมือหนึ่งในกล่องเครื่องมือของท่าน แต่ไม่ใช่แกนหลักของโปรแกรม

ผมแนะนำเสมอให้จัดโปรแกรมท่ายกโอลิมปิก (หรือรูปแบบต่าง ๆ ของท่ายก) หากนักกีฬามีความสนใจในการเรียนรู้และฝึกฝนท่าเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม ในทางกลับกัน หากนักกีฬามีความสนใจน้อยมาก ก็มีตัวเลือกอื่น ๆ อีกมากมายที่ให้ประโยชน์เท่าเทียมกันหรือบางครั้งมากกว่า ตัวอย่างเช่น การกระโดดด้วยเฮกซ์/แทร็ปบาร์

จำไว้ว่า โค้ชที่ดีมีกล่องเครื่องมือที่เต็มไปด้วยเครื่องมือ และพวกเขารู้แน่ชัดว่าเครื่องมือใดเหมาะกับงานนั้น - ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการออกกำลังกายที่ไม่ดี มีเพียงการกำหนดการออกกำลังกายที่ไม่ดีเท่านั้น!

ท่านนำการยกน้ำหนักโอลิมปิกมาผสมผสานกับการฝึก/การโค้ชของท่านหรือไม่?

ผู้เขียน

Jason Curtis